In januari kregen we in Haren intriest nieuws. Eén van onze enthousiaste vrijwilligers, Eric Larno, overleed plotseling. Het nieuws sloeg in als een bliksemslag en liet ons beduusd achter.
Eric kwam al sedert november 2023 wekelijks naar de gevangenis van Haren. Elke dinsdagavond kwam hij met veel plezier lesgeven in de sporthal. Als lid van TTK Mechelen Real kwam hij de mannen van de Mountain House tafeltennis knepen leren. Hij deed dit met volle overgave en gaf om de mensen die hier wonen en aan zijn lessen deelnamen. Vrijwilliger zijn was niet iets wat hij erbij nam om een gerust geweten te hebben, hij was begaan met elk van zijn deelnemers. Dat werd ons duidelijk toen Eric ons vroeg of het mogelijk was voor hem om een van zijn trouwe pingpongers te mogen bezoeken in het ziekenhuis na een operatie. Een waar warm hart.
Eric was actief binnen TTK Mechelen Real en coachte ook mensen met Parkinson (de ‘parkipongers’). Met beide ploegen is hij de gevangenis in gekomen om wedstrijden te spelen met zijn ‘binnenploeg’. Hij was heel trots op al zijn ploegjes en vond het fijn ze met elkaar in contact te brengen. Dat de ene ploeg in de gevangenis was, maakte hem niets uit.
Eric stond niet graag in de belangstelling , hij was redelijk introvert, bescheiden zelfs. Toch kon hij zeer enthousiast uit de hoek komen, als hij vertelde over zijn tafeltennisploegjes of over wat De Rode Antraciet probeerde te bewerkstelligen in de verschillende gevangenissen. Hij was fan van wat we deden en zijn enthousiasme limiteerde zich niet tot zijn lessen. De toneelgroep van Haren repeteerde op dinsdagavond, dezelfde dag dat Eric les gaf en dus had hij al snel een band gesmeed met de andere lesgever. Als steun voor hem en zijn deelnemers kwam hij kijken naar de toneelvoorstelling.
Iedereen hier op bureau kende Eric en zag hem graag komen. De rust zelve waar je rotsvast kon op bouwen. Hij wordt gemist. Zowel door ons ‘De Rode Antraciet’ers’ als door zijn deelnemers.
Hieronder enkele quotes van zijn leerlingen:
“Je suis profondément touché de cette annonce et remet mes condoléances à toute sa famille, que la paix à son âme par dieu. “
“Mijn innige deelneming met het verlies van coach Eric. Wat erg om opeens te horen dat hij er niet meer is, ongelofelijk. In mijn ogen een sportief persoon die zijn energie dagelijks in zijn hobby stak, sterker nog, zijn energie stak hij in mensen die zitten opgesloten. Hij gaf ons een soort vrijheid die niet in woorden is uit te leggen. Door hem kwamen we vanuit een opgesloten cel terecht in een gezellige omgeving en speelden we eindeloos pingpongwedstrijden. Vooral de toernooien die hij organiseerde met externe clubs waren zeer creatief geregeld. Vooral zijn geduld, ik heb daar heel veel respect voor. Het droevige nieuws komt dan ook als een mokerslag binnen. Ik wil u, de Rode Antraciet, zijn hele familie en al zijn vrienden heel veel sterkte wensen in deze moeilijke periode. De hemel is een STER rijker! Dat is één ding wat zeer zeker is. Héél héél héél veel sterkte allemaal! ERIC, BEDANKT VOOR UW TIJD, ENERGIE & LIEFDE!! DANKU!”
“Toutes mes condoléances à sa famille. C’était un grand monsieur, d’une grande gentillesse, qui a consacré son temps pour nous offrir une activité passionnante. Un grand merci à lui. Repose en paix.”
« Oh my God… Eric, rest in peace. You were a good man. We miss you a lot. Thank you for everything.”
“Qu’il repose en paix, car il était comme un ange. Aujourd’hui, nous avons un ange dans le ciel. Courage à la famille.’