Die dankbaarheid en appreciatie, zowel van de gedetineerden als van De Rode Antraciet, geeft een goed gevoel. Ook met de cultuurfunctionarissen is het altijd vlot en leuk samenwerken, we kennen mekaar ondertussen al verschillende jaren en weten wat we aan mekaar hebben. Door in die speciale wereld binnen de gevangenismuren te komen is mijn beeld van gedetineerden ook helemaal anders dan voorheen en zie ik telkens de mens achter de gevangene. Die krijgt een naam en een gezicht, is papa. Met dit vrijwilligerswerk hoop ik wat menselijkheid binnen de muren te kunnen brengen.